ایران ما

در سالروز درگذشت استاد روح الله خالقی سروده زیر را به روان پاک آن بزرگمرد و استاد دکتر حسین گل گلاب و استاد غلامحسین خان بنان که سرود جاودانه ای ایران را پدید آورده اند ، تقدیم می دارم :

                       ایران ما

عشق بی پایان من ایران من              ای دل من جان من ایمان من

ای اهورائی ترین خاک زمین             فاش می گویم تو هستی بهترین

بهترینی در تمام عرصه ها                ای گرامی خاک ما ایران ما

سرزمین مردمانی پاکباز                   مردمی شیر اوژن و گردنفراز

خاک پاکت خانه اجداد ماست              مهر تو سرچشمه بنیاد ماست

ای که می باشی سزاوار شکوه           بوده ای همواره پابرجا چو کوه

ای کهن بوم دل آویز بزرگ               از تو بالیدند مردانی سترگ

مردم ایران زمین از مرد و زن           عاشق و خدمتگزار این وطن

خاک پاکت توتیای چشم ماست            جز به مهرت زندگانی نا رواست

                             ای گرامی خاک ما ایران ما

                             جان مائی جان مائی جان ما    

گوسفند زنده با قصاب

شهر همه چیز می طلبد ، از جمله گوسفند زنده با قصاب . این تبلیغی بود که بر در ودیوار شهر ظاهرمی شد و امضاء آن هم یک شماره تلفن همراه بود .

 

                   گوسفند زنده با قصاب

 

سرزمین خود فراموشی

جایگاه زندگی در خواب خرگوشی است

با هزاران موج – پیدا و نهان – هر دم  همآغوشی است

داغ رود گفته ها جاری

                      ولی همسنگ خاموشی است .

          * * * *

اسب عصیان با سوارش – هر دو نا آرام

تاب هم بی تاب

شوق ماندن در محبت نیست

نای گفتن از حکایت نیست

شهر رنجوری ، کمانی قامتی دلگیر و دلسرد است

ابر در اینجا نه باران زا :

که افسوسش ره آورد است

          * * * *

می شود او در تو هی تکرار

می شوم من تیر و دی تکرار

داستانهای مکرر – روم و ری تکرار

این همه تکرار – آخر تا به کی تکرار ؟

           * * * *

رنگ ها رنگ جوانی نیست

نقش ها پیداست ، اما هر چه می کوشی ، چه می بینی ؟

چشمه جوشان اینجا از ملال آباد می جوشد

جز سرابی نیست این هرزآب

           * * * *

خویش را با یاد می پوشی

 می خروشد در دلت فریاد :

کو – کجا پر تا کنم پرواز

چیست این ویرانه کژتاب

خود به خود گوئی :

شهر یعنی حسرت یک جرعه مهتاب

در دلت خواند

مرغکی بی بال و پر آواز

شهر

    یعنی گوسفند زنده با قصاب

           

چهار رباعی

                                       موج

موجیم و رها در دل دریای وجود                       عشقیم و چرا بی خبر از بود و نبود ؟

سازی است به دست ما و آن هستی ماست             خوش آن که بدان ترانه عشق سرود

 

                                    بزم اهورائی

عشق است و خرد چشمه دانائی ما                       سرمایه ما موجب برنائی ما

با  این دو  اگر  خانه خود  آرائیم                        آن خانه شود بزم اهورائی ما

 

                                      تیر و دی

ایام چو" تیر" است و رها میگردد                   " دی " میشود و گذشته ها میگردد

ما بی خبرانیم  و  ندانیم که" تیر                         تا  صید  کند   در  پی  ما میگردد

                                   بهار جاودان

در باغ جهان اگر گلی هست ، توئی                      آنکس که بهار جاودان است ، توئی

ما مست نگاهت ای دل افروز شدیم                       ما  مست نگاهیم  ولی مست ، توئی                                                                        

انسان

انسان ؟

 وقتی خبرهای خوش میرسد روح را می نوازد و زمانی که خبری ناخوش باشد ؟ وای که وحشت زاست . دیروز و امروز دو خبر در روزنامه دیدم که غم انگیز و درد انگیز بودند ، اولی نابودی خانواده ای چهارنفره در شمال و دیگری دخترکی پنج ساله در شرق کشور و هر دو همراه با شکنجه و خشونت و در جمع این دو واقعه یا فاجعه سه کودک از زندگی محروم شده اند . چرا ؟ جرا خشونت ورزی ؟ هر انسانی حق زندگی دارد این فاجعه ها نیاز به کاویدن دارد و این بیماری محتاج علاج است . بیاد سالها پیش افتادم و سروده ای از گذشته :

گریزی  آرزو  دارم  از این دام                           از این  دام  گناه آلوده  نام

چه فخری مانده بر عنوان انسان                        بر این موجود دون از جمله انعام  

چنین موجود خونریزی که هر روز                      بیافزاید غمی   بر جمع  آلام

گهی خونبازی اندر شرق دور است                      گهی آدم کشی اندر ویتنام    

گهی سینا  گهی  لبنان اسیرست                          خسارت ها  بود  پیدا  ز ارقام

در این  غوغای  وانفسا خدایا                            نمی دانم چه خواهد شد سر انجام

نمی خواهم که انسان نام گیرم                            گریزی آرزو دارم از این دام

دانش

                            دانش

هر آنکس که دنبال تحصیل رفت                   به دنبال  مشتی  اباطیل   رفت

توانا  بود هر  که  نادان  بود                      که دانش بلای تن و جان بود

سوادت ندارد  ثمر  ای  پسر                       به هر حیله ای کن از ایشان حذر

سواد  تو  هر  چند  بالا رود                       کجا  کار  بهر تو  پیدا  شود ؟

تو هر چند یابی تخصص ولیک                    کجا کار خوب و کجا کار شیک ؟

پس از سالها درس باید روی                       تو  شاگرد  بنگاه مسکن شوی 

و گر این که خواهنده چالشی                       بیافتی  به  شغل  مسافر کشی

ولی ترک تحصیل وقتی شود                      بشر در  پی  کار و روزی دود

به دلخواه خود میکند انتخاب                     یکی کسب و کار پر از نان و آب 

نه فیزیک خوانده نه شیمی نه جبر              نه تا موسم امتحان کرده صبر

ندیده گرفتاری "سین " و " صاد "             نکرده به او " ث" سه نقطه عناد

سرش راحت و جان او  نیز هم                   بود فکر ایشان بسی تیز هم 

شود صاحب مال و برنا شود                     به  نادانی  خود  توانا  شود

                                      * * * * *

چنین گفت دانا ولی با تعب                       چو سختی فزون شد نباشد عجب 

که دانا بگوید سخن این چنین                   ندارم به این گفته هایش یقین

همان به که دانش پذیرد بشر                   اگر  چه  نیابد  ز دانش  ثمر

                         سر آغاز آدم شدن دانش است

                         و هم راز آدم شدن دانش است